Gedachtenkronkels van een introvert

introvert presenteren zichtbaarheid

Kan ik nu al wel iets plaatsen over mijn workshop/interactieve presentatie bij de NOLOC van 30 oktober a.s., morgen dus? De workshop is al vol, dus ik hoef hier geen promotie meer voor te doen. Toch? Ik kan ook nog niet vertellen hoe het is gegaan. Ik heb er nog niets over te melden, want ik weet nog niets over de reacties. Dan is het alleen maar mezelf een beetje over de bühne gooien, zo van: kijk eens hier ben ik. En straks loopt het misschien niet helemaal zoals ik had gedacht. Dan weet wel de hele wereld het.

Belemmerende gedachten

Zou het echt? Of zijn dit gewoon de gedachtekronkels die mij bezig houden. In feite zijn het niet meer dan mijn eigen belemmerende gedachten. Alleen maar het  stemmetje in mijn hoofd dat zegt tegen mij ‘zou je niet gewoon lekker in de luwte blijven, dan heb je hier helemaal geen last van’.

Dat gaat dus niet. Niet wanneer ik een besluit, een echt besluit, heb genomen dat dit proces voor mij belangrijk is. De consequentie van een besluit is dat je er naar handelt. Anders is het alleen maar een wens. Veel introverten vinden het belangrijk een nuttige bijdrage te leveren. Deze nuttige bijdrage wordt door hun eigen innerlijke kompas bepaalt. Voor iedere introvert is dat weer anders. Voor mij is dat anderen begeleiden op hun levenspad zodat zij hun talenten kunnen ontwikkelen. Ook wil ik misvattingen die bestaan over introversie uit de weg helpen. Dit kan niet anders door zelf buiten mijn comfortzone te stappen. En dat is wat ik nu ook doe, door deze blog te posten.

Knikkende knieën bij presenteren

Ik volgde ooit een training bij een man die vertelde introvert te zijn. Hij stond voor een groep van 700, misschien wel 800 mensen. Hij zei dat het doel van het leven is volledig tot wasdom, tot bloei te komen en alles te doen waar jij voor bedoeld bent. Dit gebeurt ook in de natuur, zei hij. Een roos komt volledig tot bloei en een rups wordt een vlinder. Beiden leven hun volledige potentieel en gaan dan dood. Een beetje morbide gedachte misschien, de boodschap kwam wel binnen. Want hoe erg is het om aan het eind van het leven dood te gaan en niet jezelf verder ontwikkeld te hebben en niet mijn eigen volledige potentieel benut te hebben.

En ja, dat gaat soms met knikkende knieën en twijfels. Neem ik wel de juiste beslissingen, of moet ik toch een andere kant op? Moet ik hier wel mee doorgaan, met alles wat ik er bij komt kijken. Is het wel goed genoeg wat ik doe? Zitten mensen wel op mijn verhaal te wachten?

Om dan te ontdekken dat de workshop binnen een paar dagen vol geboekt is.

Goed genoeg?

En of het goed genoeg is? Welke meetlat gebruik ik zelf. Heb ik alles gegeven wat ik kan? Dan heb ik het beste gegeven van wat ik had.

Dat zal ik pas weten op het moment dat het gedaan is. Als het klaar is, wanneer ik de berg beklommen heb en terugkijk op het pad dat ik heb afgelegd. Is het dat waard? Ik denk het wel.

Trots ben ik op de stappen die ik tot nu toe heb genomen, niet wetende waar het uitkomt. Maar dat geeft niet. Ik zal nooit spijt hebben van de dingen die ik niet heb gedaan.

Loopbaanvisie en boek voor introverten

Aanleiding voor de presentatie bij de NOLOC is het verschijnen van mijn artikel in Loopbaanvisie in april van dit jaar https://www.professioneelbegeleiden.nl/hoe-veroveren-introverten-werk en de vorderingen van mijn boek met als werktitel ‘Netwerken voor introverten’.

Wil je alvast meer weten, download dan mijn gratis e-book ‘Introvert? 7 tips om werk te vinden’

2 thoughts on “Gedachtenkronkels van een introvert

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.